Wish Upon

Categorie: 
Langspeelfilm
Productiejaar: 
2017
Releasedatum: 
26/07/2017
Filmgenre: 
Horror
Thriller
Speelduur: 
90 minuten
Verdeler: 
K.F.D.
Regisseur: 
John R. Leonetti
Producent: 
Sherryl Clark
Director of Photography: 
Michael Galbraith
Beeldmonteur: 
Peck Prior
Productie Ontwerper: 
Bob Ziembicki
Kostuumontwerper: 
Antoinette Messam
Componist: 
Tomandandy
Joey King
/  
Clare Shannon
Ki Hong Lee
/  
Ryan Hui
Sydney Park
/  
Meredith McNeil
Elisabeth Röhm
/  
Johanna Shannon
Ryan Philippe
/  
Jonathan Shannon
Mitchell Slaggert
/  
Paul Midlebrook
Shannon Purser
/  
June Acosta
Josephine Langford
/  
Darcie Chapman
Alexander Nunez
/  
Tyler Manguso
Daniela Barbosa
/  
Lola Sanchez
Kevin Hanchard
/  
Carl Morris
Sherilyn Fenn
/  
Mw. Deluca
Raegan Revord
/  
Jonge Clare
Alice Lee
/  
Gina
Victor Sutton
/  
Nonkel August

Kut. Zonder peren. Ziehier de culinaire notendop waarin “Wish Upon” zich het meest treffend laat samenvatten. Deze bovennatuurlijke portie tienerhuiver weet narratief nauwelijks van welk hout pijlen maken, geeft geen zier om logische logica en doet zo zichtbaar zijn best om het jonge volkje op hun leefwereldwenken te bedienen dat het zowaar potsierlijk wordt. Aan het eind van de rit ben je vooral getuige van een tamme moraliserende thriller en niet van een volwassen portie gore. En de gruwel die wel wordt getoond, lijkt een verzameling outtakes uit de “Final Destination”-franchise.

Of de teenagerdoelgroep “Wish Upon” zal lusten is twijfelachtig. Ze hebben het immers al zo lastig. Elke gril van het leven moeten ze delen op Facebook, WhatsApp, Instagram, Twitter en EenderWelkSociaalSnoepjeVanDeDag. Ja, het kost moeite om hipsociaal aanvaard te zijn anno 2017. Die hectische leefwereld speelt een belangrijke rol in “Wish Upon”, want dat doen op tienermaat gemaakte films nu eenmaal: inpikken op de dagelijkse besoignes van “de last van het jong zijn”. Als de twittertwatters hun werk goed doen is de kans vooral groot dat je “Wish Upon” ziet opduiken in hashtagcommunities als #gezever en #ikhebjeukaanmijnlinkerkuitendiefilmblijftmaarduren en niet in lofredebewoordingen onder de noemer #angstzweet.

Centraal in dit tranendal staat de zeventienjarige Clare (Joey King). Op school heeft ze welgeteld twee vriendinnen, haar moeder pleegde jaren geleden zelfmoord en haar vader (Ryan Philippe) probeert een dollarcent bij elkaar te sprokkelen door in vuilnisbakken op zoek te gaan naar waardevolle spullen. #Ocharme. Tijdens een van zijn vuilnisbaktochten vindt vaderlief een achthoekige Chinese muziekdoos, en hij schenkt die prompt aan zijn dochter. Die ontdekt dat het een wensdoos is, en dat ze zeven wensen heeft. Voor de lol wenst Clare haar ergste pestkopvijand de dieperik in en wanneer dat daadwerkelijk gebeurt, gaat Clare aanvankelijk schoorvoetend maar uiteindelijk enthousiast verder met het wensen van zaken die haar leven upgraden. Maar dat alles heeft uiteraard een prijs: telkens Clare een wens doet, komt iemand uit haar naaste omgeving om het leven.

Scenariste Barbara Marshall en regisseur John R. Leonetti weten nauwelijks animo te krijgen in hun brouwsel. In de tweede helft gaat “Wish Upon” zelfs de “Back To The Future”-toer op, maar dat tijdlijngerek is volledig op dummiemaat uitgewerkt. Waar het “Wish Upon” aan schort is gefundeerde spanning en interessante personages. De schetsmatige plot is in brede hapklare brokken voorgekauwd, ruimte voor verwondering en nagelbijtkippenvel is er nauwelijks. Fastfoodhorror die zijn doelgroep als kuddevee behandeld en gooit met clichés als eieren zo groot: zalig zij die hier toch willen of kunnen van genieten. 

Als regisseur wist John R. Leonetti met titels als “The Butterfly Effect 2” en “Annabelle” geen indruk te maken. En met deze “Wish Upon” dus ook niet. Leonetti’s carrière als cameraman/director of photography daarentegen verdient wel lof. Vooral zijn camerawerk voor “The Conjuring” en aanverwante “Insidious’sen” toont dat hij zeker voeling heeft met het horrorgenre. In die hoedanigheid is het interessant te weten dat Leonetti onlangs liet optekenen dat het wel degelijk Steven Spielberg was die op de set van “Poltergeist” de lakens uitdeelde en niet Tobe Hooper. Leonetti was assistent-cameraman tijdens de opnames van de huiverklassieker uit 1982, en een van de redenen waarom Spielberg de lakens naar zich toetrok was volgens hem om geen last te hebben van een destijds op stapel staande regisseursstaking. Als ‘producent’ kon Spielberg op die manier de film ongestoord afwerken. Al zijn er uiteraard ook nog de bekende verhalen dat Spielberg de regie van Hooper overnam omdat Spielberg niet wou dat de film te ver zou afwijken van het voorstadsentertainment dat hij voor ogen had.

Hollywoodfolklore die uiteraard niets te maken heeft met deze halfgare “Wish Upon”. In elk geval was deze film beter door Spielberg geregisseerd. Of zelfs door Hooper op een goede dag. Of had hij - afhankelijk van hoe je het bekijkt - beter gewoon nooit het levenslicht gezien. Maar dan hadden jullie natuurlijk dit fijne stukje niet gelezen. En dat zou zonde zijn #vetteknipoog#fakedikkenekken#jaja.

Alex De Rouck