War For The Planet Of The Apes

Categorie: 
Langspeelfilm
Productiejaar: 
2017
Releasedatum: 
12/07/2017
Filmgenre: 
Actie
Avontuur
Science-Fiction
Speelduur: 
144 minuten
Verdeler: 
20th Century Fox
Regisseur: 
Matt Reeves
Producent: 
Peter Chernin
Dylan Clark
Rick Jaffa
Amanda Silver
Director of Photography: 
Michael Seresin
Uitvoerend Producent: 
Mary McLaglen
Scenarist: 
Mark Bomback
Beeldmonteur: 
William Hoy
Productie Ontwerper: 
James Chinlund
Kostuumontwerper: 
Melissa Bruning
Componist: 
MIchael Giacchino
Andy Serkis
/  
Caesar
Woody Harrelson
/  
De Kolonel
Steve Zahn
/  
Slechte Aap/Bad Ape
Amiah Miller
/  
Nova
Karin Konoval
/  
Maurice
Terry Notary
/  
Rocket
Gabriel Chavarria
/  
Predikant

For freedom.  For family.  For the planet.  Staat op een foto die potentiële kijkers moet warm maken voor “War For the Planet of the Apes”.  Naar analogie met het Belgisch volkslied (“Voor vorst, voor vrijheid en voor recht”) kon het een stukje zijn uit een vermeende hymne voor de apengemeenschap.  Maar tot nader order moeten we het stellen zonder, wél met een apes-geïnspireerd 20th Century Fox-openingsdeuntje bij het begin van de film.  Goed bekeken om hierna de aanwezigen die één of beide vorige apenfilm(s) (“Rise of the Planet of the Apes” en “Dawn of the Planet of the Apes”) hebben gemist in sneltrein-tempo te vertellen wat voorafging aan deze nieuwste prent.  We vertellen niets nieuws dat in “Rise of…” een virus uitbrak dat er niet alleen voor zorgde dat de apen slimmer en de mensen aangetast werden, er finaal zelfs zouden aan sterven.  Ene Koba zorgde er na een tijd voor dat wraak werd genomen op de mensen, iets waar Caesar, de huidige leider, een eind aan maakte.  En in deze afsluitende film zijn het de laatst achtergebleven Amerikaanse soldaten die vastbesloten zijn om de strijd definitief te beslechten en de apen voor eens en voor altijd uit te roeien.

Caesar en de zijnen worden door de mensheid of althans een deel ervan aanzien als groot wild.  De apen moéten uitgeroeid worden en aan het begin van de film zijn de mensenstrijders heel dicht bij het realiseren van hun doel.  Een bataljon tot de tanden gewapende Amerikaanse soldaten heeft de schuilplaats ontdekt van de apenkolonie en krijgen radiofonisch groen licht van hun Kolonel om de aanval in te zetten.  De legerofficier is er immers alleen maar op uit om iedere aap op de planeet aan flarden te schieten dus veel overtuigingskracht was er niet nodig om van hem het eerste schot te mogen lossen.  Het aantal slachtoffers aan apenzijde is indrukwekkend maar wanneer één ervan zijn soortgenoten waarschuwt en die even later de tegenaanval inzetten vallen er heel wat slachtoffers aan mensenzijde, eigenlijk blijven er zelfs maar enkele in leven.  Zij komen oog in oog te staan met Caesar, de absolute leider van de apengemeenschap, maar worden gespaard.  In ruil voor het overbrengen van de boodschap aan hun commandant dat “de oorlog moet stoppen en het woud overgelaten aan de apen”.

Onze inspanningen van de laatste maanden om de Oscars zo uitgebreid mogelijk toe te voegen aan onze Database (winnaars én genomineerden) heeft zo zijn voordelen.  Eén ervan is dat je in grote lijnen de evolutie van het medium film meekrijgt.  Van stille film naar geluidsfilm, van zwart/wit naar kleur, van een film zonder naar de eerste film mét special effects tot de betere effecten van nu, het niveau van films dat we de dag van vandaag halen.  Goeie speciale effecten zijn al jaren geen garantie meer op extra geld in de bioscoop-kassa’s want welke film dan ook met een budget dat boven het gemiddelde uit komt stelt niet teleur op dit vlak.  Ook nu weer is het super om zien hoe goed dit alles op technisch vlak toch wel gemaakt is.  “Kong – Skull Island” was ook al een voltreffer en niet alleen omwille van de aanwezigheid van de aap als gemeenschappelijk kenmerk.  Eén aap, twee apen, honderd apen, duizend apen, niets is nog onmogelijk in dit filmtijdperk en dat laat deze derde film uit de reeks nog maar eens met veel bravoure zien.  De apen zijn dus zoals verwacht een lust voor het (film-)oog en dan hebben we het in eerste instantie over Caesar, Maurice en Rocket alhoewel er zowaar ook nog een ‘Bad Ape’ het scenario werd ingeschreven.  Een aap met een bodywarmer die  zorgt voor de vrolijke, humoristische noot voor wie hier naar mocht op zoek zijn in deze Apes-prent.  Dat Caesar, en met mondjesmaat ook enkele van zijn soortgenoten, spreken is een logisch gevolg van wat zich in de vorige film heeft in gang gezet en kan dus deels verklaard worden door bepaalde aspecten van het scenario.  Maar is er ook nog de (andere) manier waarop de apen communiceren met elkaar, een soort van gebarentaal, of wat gegrom, eigenlijk die dan weer wordt ondertiteld.  Vermoedelijk is die universeel wat zou verklaren waarom het meisje Nova (Amiah Miller die je misschien kent van “House by the Lake”)  in staat is om te communiceren met hen.

Het sleutelwoord voor het realiseren van een film als “War For The Planet of the Apes” is natuurlijk de gebruikte ‘Performance capture’ technologie of ‘motion capture’ technologie, afgekort mocap.  Kort uitgelegd komt het hier op neer dat (menselijke) acteurs bewegingen, gebaren en emotie overbrengen naar het (niet-menselijke) personage dat ze vertolken in de film.  Andy Serkis (Caesar in de film) gaat nog een stap verder en zegt dat het voor hem geen enkel verschil maakt of je de rol nu speelt in een performance capture pak of in een kostuum met de nodige make-up, “je vertegenwoordigt het personage niet, je moet het personage worden”, aldus nog Serkis. 

Andy Serkis sluit met deze derde film uit de Apes-trilogie zijn rol af op een indrukwekkende manier.  Hij weet op een treffende manier de evolutie van zijn personage gestalte te geven.  De tijd die hij investeerde om het gedrag van apen en niet in het minst hun specifieke gelaatsuitdrukkingen te onderzoeken heeft geleid tot deze kroon op het werk.  De status van Caesar als leider van alle apen bereikt in deze derde film een absolute, ongekende grootsheid.  De naam Caesar waardig.

Verantwoordelijk voor het mocap en percap gebeuren was ook nu weer het in Nieuw-Zeeland gevestigde Weta Digital.  Ook daar worden de grenzen nog continu verlegd.  In “Rise...” werd de technologie voor het eerst gebruikt buiten een afgesloten, geluidsdichte opnamestudio – in de bossen – en nu doet men hetzelfde maar in nog moeilijker omstandigheden : tegen een achtergrond van besneeuwde bergtoppen…  Cijfermatig vertaalt dit soort van scènes zich bijvoorbeeld in de aanwezigheid van 50 man ‘special effects’, een ‘camera unit’ van 10 man, het gebruik van 35 tot 45 mocap camera’s en een klein legertje technici dat verantwoordelijk is voor de data die dit alles genereert.

De Lafarge grindmijn in Coquitlam in de buurt van Vancouver deed dienst al locatie voor het apenfort, de Tower Rock gevangenis werd dan weer gedurende maar liefst vijf maand (!) opgetrokken in de buurt van de Fraser rivier in Richmond, net buiten Vancouver.  Na veertig “draaidagen” kon men daar de plaats verlaten.

Regisseur Matt Reeves was ook al verantwoordelijk voor “Dawn of the Planet of the Apes” maar ken je misschien ook nog van “Cloverfield”.  Hij wou deze keer een stuk dieper ingaan op de psyche van Caesar en niet louter een film maken waarin de strijd tussen mens en dier, mens en aap in dit geval, centraal staat. 

“War For The Planet of the Apes” beantwoordt grotendeels aan onze vooraf hoge verwachtingen en wordt één van de grootste, zoniet dé blockbuster van deze zomer.
Blijft zeker hangen : Caesar.  Motion-capture maestro Andy Serkis.  Man, wat een aap eh… mens, acteur… eh… enfin je begrijpt wel wat ik bedoel.

Koenraad Adams