Their Finest

Categorie: 
Langspeelfilm
Productiejaar: 
2017
Releasedatum: 
17/05/2017
Filmgenre: 
Drama
Komedie
Oorlog
Speelfilm
Speelduur: 
117 minuten
Verdeler: 
The Searchers
Regisseur: 
Lone Scherfig
Producent: 
Stephen Wooley
Amanda Posey
Finola Dwyer
Elizabeth Karlsen
Director of Photography: 
Sebastian Blenkovv
Scenarist: 
Gaby Chappe
Beeldmonteur: 
Lucia Zucchetti
Productie Ontwerper: 
Alice Normington
Kostuumontwerper: 
Charlotte Walter
Gemma Arterton
/  
Catrin Cole
Sam Claflin
/  
Tom Buckley
Bill Nighy
/  
Ambrose Hillard en nonkel Frank
Jack Huston
/  
Ellis Cole
Helen McCrory
/  
Sophie Smith
Eddie Marsan
/  
Sammy Smith
Jake Lacy
/  
Carl Lundbeck/Brannigan
Rachael Stirling
/  
Phyl Moore
Richard E. Grant
/  
Roger Swain
Paul Ritter
/  
Raymond Parfitt

Swingend dubbelspel in “Their Finest”. Een making of van een fictieve film waarin de film in de film zich alle standaardeigenschappen van een ‘dramedy’ eigen maakt die “Their Finest” zelf ook bevat. Om het iets duidelijker te verwoorden: in de film in de film sterft een belangrijk personage enkel en alleen om het publiek te laten snotteren en emotioneel in de film te zuigen, in “Their Finest” zelf gebeurt krek hetzelfde. Het zou uit de chipskoker kunnen komen van ‘artifical intelligence’ scenariosoftware (ja, dergelijke ondingen bestaan), maar “Their Finest” is zo zwierig en bovenal menselijk dat het wel degelijk een organisch wezen is dat al dit moois voor de welwillende cinefiel heeft klaargestoomd. Meerdere wezens zelfs: Lissa Evans schreef het boek “Their Finest Hour And A Half”, Gaby Shiappe adapteerde het in een zwierig scenario en regisseuse Lone Scherfig (“An Education”, “One Day”) levert haar beste film dusver af. Meer nog dan “Wonder Woman” is “Their Finest” misschien wel het bewijs dat vrouwen in de cinema wel degelijk hun mannetje staan. Maar blijkbaar wordt dat in de media enkel maar interessant als het om blockbusters gaat, en niet om films in de marge. Aber soit …

“Their Finest” is ook historisch relevant. Ten tijde van de tweede wereldoorlog gaf het Britse Ministerie van Informatie filmmakers opdracht om inspirerende en patriottische bioscoopjournaalfilms te draaien waarin vrouwen en mannen die niet naar het front konden toch hun steentje tegen den Duits bijdroegen. Iets wat de Amerikanen trouwens ook deden: Walt Disney toonde zich zelfs bereid om Donald Duck te laten opdraven in een cartoon met als titel “Der Fuehrer’s Face”.

Om de oorlogskoe resoluut bij de horens te pakken besluit het ministerie om een volwaardige speelfilm te laten draaien: de destijds dertig miljoen Britten die de bioscopen frequenteerden leefden immers niet van het voorfilmpje alleen. Het onderwerp is snel gevonden: de redding van de vastzittende geallieerde troepen op het strand van Duinkerke. Niet enkel door geoefende soldaten, maar ook door de Britse bevolking. Gekozen wordt voor het verhaal van twee zussen die een poging ondernamen om de soldaten te gaan bevrijden met een gammele vissersboot. In de film moet die reddingspoging uiteraard een inspirerend larger than life verhaal worden, waarin de feiten de fictie geenszins in de weg mogen staan.

Voor liefhebbers van oubollige/klassieke cinema is “Their Finest” een meer dan fijne traktatie. Alles valt netjes op de plaats: de lach en de traan vinden elkaar vlot zonder labyrintische omwegen, de historische achtergrond zorgt voor extra kleur, de reconstructie van de woelige oorlogsperiode is ‘spot on old chaps’ en de cast is nauwelijks op een valse noot te bespeuren. Wat een plezier is het om klasbakken als Bill Nighy, Richard E. Grant en – in een cameo – Jeremy Irons te zien schitteren in hun métier. Het zal wel geen toeval zijn dat ze die intensiteit niet weten te bereiken in de – hopelijk voor hun bankrekening spijzende – banale opdraafpartijen in de “Underworlds” en “Assassins Creeds” van deze wereld. En zij zijn niet de enige die schitteren: Gemma Arterton bewijst eens te meer een puike actrice te zijn, en opkomend talent/in de schaduw opererende gevestigde waarden als Sam Claflin, Helen McCrory, Eddie Marsan, Rachael Stirling en Jake Lacy weten de tijdsgeest en cinemasouplesse welhaast Oscarwaardig te vatten.

“Their Finest” is een helaas onder de cinemaradar gebleven kleinood – en zo zijn er tegenwoordig steeds meer. Zalig zij die het toch hebben meegepikt. Ironisch te moeten vaststellen dat pure cinema zoals die destijds de grote massa in de zaal kreeg zich stiefmoederlijk behandeld ziet in tijden waarin conceptueel nachocorn of controversiële arthousetitels het meeste volk weten te lokken. Al hoeft de eindnoot daarom niet per se zwartgallig hard te kraken te zijn: in de grote afzetmarkten (Engeland en USA) wist “Their Finest” wel degelijk een respectabel aantal kijklustigen vast te krijgen in het door kunstzinnig intelligentsiavertier en de commerciële brood en spelen-hegemonie begrensde niemandsland. Er is dus hoop. Van het soort dat doet leven.

Alex De Rouck