Pet Sematary

Productiejaar: 
2019
Categorie: 
Langspeelfilm
Releasedatum: 
10/04/2019
Verdeler: 
Sony Pictures Releasing
Speelduur: 
101 minuten
Filmgenre: 
Horror
Thriller
Regisseur: 
Kevin Kölsch
Dennis Widmyer
Producent: 
Lorenzo di Bonaventura
Mark Vahradian
Steven Schneider
Director of Photography: 
Laurie Rose
Uitvoerend Producent: 
Mark Moran
Scenarist: 
Jeff Buhler
David Kajganich
Beeldmonteur: 
Sarah Broshar
Kostuumontwerper: 
Simonetta Mariano
Jason Clarke
/  
Louis Creed
Amy Seimetz
/  
Rachel Creed
John Lithgow
/  
Jud Crandall
Jeté Laurence
/  
Ellie Creed
Obssa Ahmed
/  
Victor Pascow
Alyssa Levine
/  
Zelda

Een Sisyfusarbeid is het, om uit het omvangrijke en nog steeds groeiende oeuvre van grootmeester Stephen King de beste roman te kiezen. Zelfs een top drie distilleren is nagenoeg onmogelijk. En toch … dat het uit 1983 stammende “Pet Sematary” een plaats bovenaan verdient, staat buiten kijf. Alleen al omdat King hier het oerdilemma van het menselijk bestaan uit de hengsels licht: wat als je een geliefde die gestorven is terug tot leven kan wekken door hem of haar te begraven op een magische begraafplaats die ervoor zorgt dat hij of zij terug tot leven komt. Zij het met een angel: de verrezene is karakterieel niet meer de persoon die je liefhad, maar is getransformeerd in een kwaadaardige en moordzuchtige entiteit. Het dilemma van dokter Louis Creed nadat zijn zoontje wordt overreden door een vrachtwagen.

King ging psychologisch diep in zijn roman: met raak getypeerde personages en levendig omschreven kippenvelsituaties lijkt “Pet Sematary” zelfs een ideale instaproman voor wie nog nooit een Kingroman heeft gelezen. Wie fan is van het boek, kon niets anders dan teleurgesteld zijn in de nogal fletse verfilming van Mary Lambert die in 1989 werd uitgebracht. De film vinkte weliswaar mooi alle plotpunten af, maar de psychologische diepgang van het boek wist Lambert niet te bereiken - nochtans schreef King zelf het scenario. Mooi was wel de titelsong van The Ramones: een treffende keuze, gezien Kings meermaals uitgesproken liefde voor de punkrockgroep. Succesvol was de film ook: zozeer dat er drie jaar later een nog makkere en niets meer met King te maken hebbende sequel kwam.

Nu King na het groteschermsucces van “It” terug heter is dan een sissende kookplaat op rodepepertemperatuur, is het logisch dat ook “Pet Sematary” een nieuwe verfilming kreeg. Of een remake, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Het duo Kevin Kölsch en Dennis Widmyer heeft iets meer aandacht voor sfeer-schepping dan Lambert destijds, maar ook zij slagen er niet in om het boek filmisch eer aan te doen. Hoeft dat te verwonderen? Niet echt, “Pet Sematary” blijkt gewoon één van Kings vele romans die heel wat finesses verliest bij een vertaling naar het witte doek. En sfeerschepping of niet, als toeschouwer met liefde voor de originele letter kijk je ook hier uiteindelijk teleurgesteld toe hoe “Pet Sematary 2019” verzandt in een zoutloos geheel.

Dat negatief verdict is grotendeels op het conto te schrijven van het regisseursduo. Ter hunner verdediging: ze proberen wel degelijk om een relevante horrorfilm af te leveren. Maar de manier waarop is inspiratieloos. Toegegeven, de vormgeving van het dierenkerckhov ziet er fraai uit, maar het production design redt de film niet. John Lithgows eminence grise-vertolking als buurman Jud doet dat helaas ook niet. Waar loopt het fout? Kölsch en Widmyer serveren hun galgenmaal met te weinig souplesse. Teveel volgens het boekje (zij het niet dat van King), te weinig uit het hart. De donkere soundtrack schiet zijn doel voorbij, en cruciale dialogen worden er doorgejaagd zonder dat er ademruimte is om alles te laten resoneren. Ook de schrikeffecten stellen grotendeels teleur: er zijn een paar jumpscares die an sich niets met de plot te maken hebben, en naar het einde toe verzandt de prent in een ordinaire slasher waarin elke vorm van emotie aan de zijkant wordt geschoven. Alsof de makers willen dat je in het laatste kwartier vooral uit je zetel springt en niet zozeer het  hartzeer van het centrale personage voelt. En een punt maken met belegen grand guignol is ook niet meteen een sterkteopbod.

De schuld van King toch, want hij schreef het verhaal? Nope. De ontknoping wijkt af van Kings origineel. Of liever: je kan die zien als een uitbreiding van Kings finale. Net zoals bij “The Mist”. Maar daar werkte de toevoeging, hier niet. Niet de enige aanpassing aan de roman trouwens: ook de identiteit van het Creedkind dat sterft verschilt ten opzichte van het boek en de originele verfilming. Tot daar aan toe. Dat Kölsch en Widmyer er echter voor kiezen om een cruciaal verkeersongeval in te blikken als een restant van een Amerikaanse actiefilm met een “Fast & Furious”-aroma is knudde. Of hoe een sequentie die het hart van de pijn symboliseert hier meteen het moment is dat deze “Pet Sematary” zichzelf finaal perte totale rijdt. En daar kan geen enkele demonisch hissende kat iets aan veranderen. Wie de essentie van “Pet Sematary” wil, (her)leest beter het boek.

Alex De Rouck