Molly’s Game

Productiejaar: 
2017
Categorie: 
Langspeelfilm
Releasedatum: 
03/01/2018
Verdeler: 
Entertainment One
Speelduur: 
140 minuten
Filmgenre: 
Speelfilm
Regisseur: 
Aaron Sorkin
Producent: 
Mark Gordon
Amy Pascal
Matt Jackson
Director of Photography: 
Charlotte Bruus Christensen
Beeldmonteur: 
Alan Baumgarten
Josh Schaeffer
Elliot Graham
Productie Ontwerper: 
David Wasco
Kostuumontwerper: 
Susan Lyall
Componist: 
Daniel Pemberton
Jessica Chastain
/  
Molly Bloom
Idris Elba
/  
Charlie Jaffey
Kevin Costner
/  
Vader
Michael Cera
/  
Player X
Jeremy Strong
/  
Dean Keith
Chris O'Dowd
/  
Douglas Downey
Bill Camp
/  
Harlan Eustice
Brian D'Arcy James
/  
Brad

Kwestie van een fikse lading kwalitatief hoogstaande titels na het dubbelpunt in de eerste zin te proppen: “A Few Good Men”, “The American President”, “West Wing”, “The Newsroom”, “Charlie Wilson’s War”, “The Social Network” en tutti quanti. Allemaal de huid kriebelende film- of televisietitels die ons werden geschonken door Aaron Sorkin, een man die scherpe maatschappijanalyses, onversneden intelligentie en onder het vel kruipende personages moeiteloos met elkaar weet te verbinden. Op zijn 56e mag Sorkin nu ook ‘filmregisseur’ toevoegen aan zijn verwezenlijkingen: voor “Molly’s Game” verzorgde hij naast het script immers ook de regie.

De Molly waarvan sprake is Molly Bloom, en die schreef in 2014 haar memoires onder de niet zo bescheiden titel ‘Molly’s Game: The True Story Of the 26-Year-Old Woman Behind The Most Exclusive, High-Stakes Underground Poker Game In The World’. Jongedame Bloom was aanvankelijk voorbestemd voor een carrière als professionele skiester, maar een valpartij torpedeerde die plannen. Waarop ze in La La Land verzeilde om daar haar geluk te beproeven, en werd opgepikt door een lokale hotshot die grootschalige pokerwedstrijden organiseerde voor mensen met heel veel geld. Bloom ontving al eens een zakgeldje en fooi langs de zijlijn, en uiteindelijk besloot ze om zelf haar vrouwelijke charmes in de strijd te gooien door voor eigen rekening pokerwedstrijden te organiseren voor mensen met nog meer geld. Aanvankelijk enkel in Los Angeles, later ook in New York. Haar faam steeg, ze raakte aan de drugs om in de mallemolen te kunnen blijven meedraaien en kreeg uiteindelijk de FBI op bezoek omdat ze onreglementair wat inkomsten voor haarzelf afroomde en haar cliënteel nogal wat financiële sjoemelaars en ongure maffiatypes aantrok.

Een verhaal dat leest als een roman (of toch minstens als een memoire) en Sorkin de gelegenheid schenkt zich opnieuw uit te leven met vitriooldialogen en staccato-expositie. In die context doet “Molly’s Game” wat denken aan de achter de schermen-doorlichting van het baseballmilieu in het deels door Sorkin meegeadapteerde “Moneyball”, als leek begrijp je niet noodzakelijk al het jargon dat je voorgeschoteld krijgt, maar je raakt wel geïntrigeerd meegezogen in wat op zich een one of a kind verhaal is. Als regisseur vindt Sorkin niet meteen een eigen gezicht: naar het schijnt vroeg hij tips en tricks aan David Fincher - voor wie hij “The Social Network” schreef - en dat is er hier en daar wel aan te zien. Daarenboven heeft Sorkin uiteraard op genoeg filmsets rondgehangen om het klappen van de zweep meermaals te kunnen observeren bij gevestigde regisseurswaarden. Regiematig en inhoudelijk is alles in elk geval netjes op elkaar afgestemd, dus snor zitten doet “Molly’s Game” wel degelijk.

Toch is deze afdaling in de wereld van de gokkende jetset niet meteen Sorkins beste werk. Vooral de gewetensdraai op het eind oogt samen met de verzoening tussen Molly en haar vader als een te zoete ‘en ze leefde nog lang en gelukkig’-tik teveel. Wat niet wegneemt dat “Molly’s Game” op zijn meest knetterende momenten genoeg vonken laat zien om er bekoorlijk bij onder uit te zakken in het cinemapluche. Dat is niet alleen Sorkins verdienste: Jessica Chastain houdt je met haar gepassioneerde vertolking eveneens twee uur en twintig minuten bij de les als pokerdominatrix. Tussendoor laat Sorkin zien dat Blooms machtspositie voor een groot deel zo sterk was omdat ze haar uiterlijk volledig kneedde naar het ideaalbeeld dat haar pokerklanten wilden zien, waardoor “Molly’s Game” zowaar een flirterige duit toevoegt aan de me too hashtag-controverse. Sterke bijrollen zijn er ook nog van Idris Elba als de advocaat die besluit om Molly’s zaak te behartigen en van de immer betrouwbare Kevin Costner als Molly’s vader – ook al is dat personage niet het meest sterk uitgewerkt.

En voor wie wil weten wie de mysterieuze Player X is waarvan gewag gemaakt: het ettertje aan de dure pokertafel zou gemodelleerd zijn naar Tobey Maguire. Ook Leonardo DiCaprio en Ben Affleck frequenteerden trouwens meer dan eens een door Bloom geleid miljoenenspel.

Alex De Rouck