The Lost City of Z

Categorie: 
Langspeelfilm
Productiejaar: 
2016
Releasedatum: 
15/03/2017
Filmgenre: 
Actie
Avontuur
Drama
Speelfilm
Speelduur: 
140 minuten
Verdeler: 
The Searchers
Regisseur: 
James Gray
Producent: 
Dede Gardner, p.g.a.
Jeremy Kleiner, p.g.a.
Anthony Katagas, p.g.a.
James Gray p.g.a.
Dale Armin Johnson
Director of Photography: 
Darius Khondji, ASC
Uitvoerend Producent: 
Brad Pitt
Marc Butan
Scenarist: 
David Grann
Beeldmonteur: 
John Axelrad, ACE
Lee Haugen
Productie Ontwerper: 
Jean-Vincent Puzos
Kostuumontwerper: 
Sonia Grande
Sienna Miller
/  
Nina Fawcett
Charlie Hunnam
/  
Kolonel Percival Fawcett
Tom Holland
/  
Jack Fawcett
Robert Pattinson
/  
Henry Costin
Angus MacFadyen
/  
James Murray
Ian McDiarmid
/  
Sir George Goldie
Clive Francis
/  
Sir John Scott Keltie
Edward Ashley
/  
Arthur Manley
Pedro Coello
/  
Tadjui
Matthew Sunderland
/  
Dan
Johann Myers
/  
Willis
Aleksandar Jovanovic
/  
Urquhart

To dream to seek the unknown. To look for what is beautiful is its own reward. A man's reach should exceed his grasp, or what's a heaven for? Een mooi stukje proza aan het eind in “The Lost City Of Z”. Hoopgevend ook: misschien lukt het deze Fimfreaker dan toch nog om de minstens vijfduizend films die op het verlanglijstje te bekijken, naast dat met de ruw geschat drieduizend die ik nog eens opnieuw wil zien. Dromen en hopen van het onbereikbare … ja, het houdt een mens op de been. Tot wanneer het licht van de laatste spaarlamp definitief uitgaat, tenminste.

De Britse ontdekkingsreiziger Percy Fawcett had zo’n honderd jaar geleden een andere droom. In het Amazonegebied de verloren stad van Z lokaliseren om precies te zijn, en hopen daar sporen te vinden van een niet-blanke beschaving die net als de Westerlingen kaas had gegeten van het bouwen van steden en moderne accommodaties. Als militair ging hij in 1906 onder de vlag van de Royal Geographical Society voor de eerste keer naar Bolivia om daar de exacte grens met Brazilië te bepalen, wat nodig was met een nakende rubberoorlog in het verschiet. Het was tijdens die reis dat Fawcett gebeten werd door de mythische stad. Hij zou in totaal zeven expedities ondernemen om zijn gelijk te bewijzen, een gedrevenheid die hem in 1925 definitief van de land- en levenskaart liet verdwijnen.

Het verhaal van Fawcett fascinerend noemen is op zijn zachtst gezegd het understatement van de dag. En van die van morgen. De verbetenheid waarmee hij zich in de jungle stortte, zijn gezin naar een zijspoor rangeerde en de smalende goegemeente trotseerde, zorgen voor interessante materie. En die wordt door regisseur James Gray interessant in beeld gebracht. Voor het scenario baseerde hij zich op het non-fictieboek “The Lost City Of Z” dat journalist David Grann in 2009 over de expedities van Fawcett schreef. Gray trok naar de jungle van Colombia om zijn film een noodzakelijke levensechte vibe mee te geven. Om zoveel mogelijk kleurcorrect te zijn, filmde hij zelfs op pellicule. Altijd mooi als een regisseur gedreven te werk gaat om het leven van een gedreven persoon in beeld te brengen.

Gray spendeerde ettelijke jaren aan wat voorlopig zijn levenswerk mag worden genoemd. Om het wachten op de benodigde fondsen en aanverwante groene lichten te verzachten draaide hij in 2013 zelfs “The Immigrant” als tussendoortje. De aanhouder won uiteindelijk. Nadat eerst Brad Pitt - die aan boord bleef als een van de uitvoerende producenten - en Benedict Cumberbatch de hoofdrol uit handen moesten geven omwille van overlappende agenda’s, was het uiteindelijk Charlie Hunnam - die hier als twee druppels water op een jongere versie van Christoph Waltz lijkt - die zijn innerlijke junglemens moest vinden. Het resultaat is epische cinema zoals die vroeger met hopen werd gemaakt, en die nu eerder uitzondering dan regel is. Geen wonder dat Gray goede punten krijgt van iedereen die authentieke filmmakerij een gouden hart toedraagt.

Toch weet “The Lost City Of Z” niet volledig tot op het bot door te dringen. Een tijdsspanne van twintig jaar de revue laten passeren op een tijdspanne van twee uur en een kwartier is immers niet zo eenvoudig. Zeker niet als die twintig jaar uitpuilen van verscheidene expedities, opgroeiende kinderen en zelfs een passage in de loopgraven van de eerste wereldoorlog. Na verloop van tijd neemt de fragmentarische vertelstructuur willens nillens de bovenhand, en dat zorgt ervoor dat het dromerige en licht-surrealistische einde niet de gewenste impact heeft om deze lange queeste met een gepast slotakkoord de wereld in te sturen. Hoe mooi het ook allemaal in beeld is gebracht, uiteindelijk maakt de versnippering van “The Lost City Of Z” eerder een Reader’s Digest-benadering van een geschiedkundige karakterkroniek. En dat voel je, zeker in tijden waarin televisieproducties wel naar hartenlust kunnen en mogen meanderen. En dan wordt er nog met geen woord gerept over andere opmerkelijke fases uit het leven van Fawcett – zijn vriendschap met “King Solomon’s Mines”-auteur H. Rider Haggard en met Sir Arthur Conan Doyle bijvoorbeeld. Doyle gebruikte Fawcetts jungledagboeken zelfs als inspiratie voor zijn roman “The Lost World”.

Los daarvan is het grote scherm natuurlijk de ideale plaats om dit historisch avontuur met smaak te verorberen. Gray bespaart trouwens niet op het kippenvelgehalte, al is het uiteindelijk wel ondergeschikt aan de karakteriële uitwerking van het hoofdpersonage. Maar toch … wie nog eens in het groot en breed oog in oog wil staan met snerpende pijlen, bijtende piranha’s en hun eigen potje kokende kannibalen komt geenszins van een kale kermis thuis.

Alex De Rouck