Ghost in the Shell

Categorie: 
Langspeelfilm
Productiejaar: 
2016
Releasedatum: 
29/03/2017
Filmgenre: 
Actie
Science-Fiction
Speelduur: 
106 minuten
Verdeler: 
Sony Pictures Releasing
Regisseur: 
Rupert Sanders
Producent: 
Avi Arad
Ari Arad
Steven Paul
Michael Costigan
Director of Photography: 
Jess Hall
Uitvoerend Producent: 
Yoshinobu Noma
Tetsuya Fujimura
Mitsuhisa Ishikawa
Jeffrey Silver
Scenarist: 
Jamie Moss
William Wheeler
Ehren Kruger
Kostuumontwerper: 
Kurt and Bart
Takeshi Kitano
/  
Aramaki
Juliette Binoche
/  
Dr. Ouelet
Scarlett Johansson
/  
'Major'
Michael Pitt
/  
Kuze
Pilou Asbaek
/  
Batou
Chin Han
/  
Togusa
Danusia Samal
/  
Landriya
Lasarus Ratuere
/  
Ishikawa
Yukata Izumihara
/  
Saito
Tawanda Manyimo
/  
Borma

De ene Rupert is de andere niet. Zo zal je maar in de veronderstelling zijn dat de nieuwe film van Rupert Wyatt (“The Escapist”, “Rise Of The Planet Of The Apes”, “The Gambler”) het toch niet haalt bij zijn vorige drie. Een veronderstelling die je gelukkig niet moet maken, want de regisseur van “Ghost In The Shell” is Rupert Sanders, en dat is de man van “Snow White And The Huntsman”. Als je dat weet, kom je wel op een kloppend plaatje uit: twee fletse films op rij, er zit zowaar een constante in zijn (nog korte) oeuvre.

En zo is meteen uitgeklaard dat deze liveactionversie van de populaire brok cyberpunk “Ghost In The Shell” niet meteen een hoogvlieger is. Daar zijn verschillende redenen voor. Een bataljon scenaristen dat zich door rewrite na rewrite moest zien te ploeteren lijkt toch wel de voornaamste te zijn. Wat we krijgen is geen begeesterend geheel van een visionair, maar een opeenstapeling van elementen die alles samen wel een verhaal vormen, zij het eentje dat gevangen zit in een keurslijf van halve ideeën en van het bronmateriaal geleende essentials. Dat bronmateriaal is de mangareeks van Masamune Shirow: voor het eerst gepubliceerd in 1989 en in 1995 het cultfilmdom in gebombardeerd door de gelijknamige animefilm, een van de mosterdpotten waar de Wachowski’s destijds “The Matrix” indipten.

Grosso modo maken we in essentie kennis met een anticyberterrorisme-eenheid die in een futuristisch Hong Kong in opdracht van de regering cyberterroristen opspoort en uitschakelt – anders zou het geen anticyberterrorisme-eenheid zijn natuurlijk. Artificiële intelligentie is in die toekomst dagelijkse kost, getuige majoor Mira Killian/Motoko Kusanagi – wiens menselijke hersenen zijn ingepland in een cyborgunit. Maar ook de gewone man en vrouw is nauwelijks nog gewoon te noemen: bijna iedereen zijn bewustzijn is verhoogd met cybernetica, waardoor je als mens vijfhonderd dingen tegelijk kan doen terwijl je er nog eens driehonderd andere vergeet. Al die foefjes komen uit de koker van de organisatie Hanka Robotics, en die komen onder vuur te liggen van ene Kluze die zowat het volledige Hanka-management een kopje kleiner maakt. Aan Mira en haar team de taak om Kluze op te sporen en Hanka te behoeden voor verder onheil. Als Mira ontdekt dat ze meer gemeen heeft met Kluze dan ze dacht, ligt de kans om haar eigen uitgewiste ik te ontdekken wagenwijd open. Wat niet naar de zin is van het Hankaopperhoofd dat sommige deksels het liefst niet opgelicht ziet.

Aanvankelijk denk je met “Ghost In The Shell” vertrokken te zijn voor een nonsensicale twee uur die meer te bieden heeft dan ondingen als “Assassin’s Creed” en “Warcraft”, net omdat er met de manga een stevigere basis is dan wat verhaallijnen die uit een videospel worden gehaald. Een whodunit in een AI-omgeving, er zit potentieel in. Maar dat blijft niet lang overeind: Sanders en zijn team scenaristen sturen de prent richting middelmatig drijfzand waarin elke vorm van emotie en intrige kopje onder gaat. Wat nefast is voor een film die als thema de zoektocht naar de eigen ziel heeft. Zelfidentiteit in een emotieloze hoogtechnologische wereld verpakken als een zielloos CGI-brouwsel: het is een ironie waar je weinig kwalitatieve potten mee breekt.

De verdediging kan zich beroepen op het feit dat het allemaal mooi is om te zien. Dat is het tot op zekere hoogte ook. Maar mooi is relatief: de cityscapes waarin alles beweegt en gigantische goudvissen zijn geprojecteerd zijn evenzeer lelijk als mooi, en lijken vooral op de alles beweegt-overkill die George Lucas’ “Star Wars”-prequels destijds een paar gemene blikken opleverden. En de andere effecten – hoe visueel af ook – hebben we in tal van andere films al eens gezien. Kortom: “Ghost In The Shell” is halfslachtige oogsnoep, met een plot die van interessant te snel transformeert in pedant. Afronden dan maar? Niet zonder het over Scarlett Johansson te hebben, die nogal wat kritiek kreeg omdat ze als blanke actrice een Japans icoon vertolkt. Integriteit vs boxoffice, het is een discussie die interessant is om te voeren. Zij het daarom niet hier. ‘Going through the motions’ is wat je krijgt, en niet ‘going through the emotions’. In die optiek maakt het weinig uit of majoor Killian door Yoko Tsuno, Annemieke of Rozemieke wordt vertolkt.

Alex De Rouck