Fifty Shades Darker

Categorie: 
Langspeelfilm
Productiejaar: 
2017
Releasedatum: 
08/02/2017
Filmgenre: 
Drama
Romantiek
Speelfilm
Speelduur: 
118 minuten
Verdeler: 
Sony Pictures Releasing
Regisseur: 
James Foley
Producent: 
Michael De Luca
El James
Dana Brunetti
Marcus Viscidi
Scenarist: 
Niall Leonard
Dakota Johnson
/  
Anastasia Steele
Jamie Dorman
/  
Christian Grey
Kim Basinger
/  
Elena Lincoln
Eric Johnson
/  
Jack Hyde
Eloise Mumford
/  
Kate Kavanagh
Bella Heathcote
/  
Leila
Rita Ora
/  
Mia Grey
Luke Grimes
/  
Elliot Grey
Victor Rasuk
/  
Jose
Max Martini
/  
Taylor
Bruce Altman
/  
Jerry Roach
Marcia Gay Harden
/  
Grace Trevelyan Grey
Andrew Airlie
/  
Carrick Grey
Robinne Lee
/  
Ros Bailey
Amy Price-Francis
/  
Liz
Fay Masterson
/  
Mw. Jones

Is dat een stekelvaren in je broekzak, of ben je gewoon blij om me te zien? De favoriete openingszin in sm-middens zit niet eens in “Fifty Shades Darker”, de sequel op “Fifty Shades Of Grey”. Over een gemiste kans gesproken. Niet dat de afwezigheid van deze dijenkletser de reden is dat dit stukje vaginaballencinema flirt met de grens tussen één en geen ster. Daar zijn andere redenen voor: de vaststelling dat dit – net als zijn voorganger trouwens – een twee uur durend snurkmasochismefeest is bijvoorbeeld.

Hoe zou het nog zijn met Christian Grey (Jamie Dornan) en Anastasia Steele (Dakota Johnson) nadat de zweep niet langer op hun relatie ligt? Een vraag waarop het antwoord niet lang op zich laat wachten, want “Fifty Shades Darker” is nog geen tien minuten ver of de twee zijn al terug een koppel. Christian belooft immers om zijn dominante driften in te tomen van zodra Anastasia “stop” roept tijdens het minnespel. De lieverd. Wat ervoor zorgt dat het water tussen de twee helemaal niet te diep is, Christian niet meer moet ronddraaien als een leeuw in een kooi aan wanhoop ten prooi en dat Anastasia – indien ze dat zou willen – ’s avonds van pure blijdschap accordeon kan spelen, heel alleen voor hen twee.

Al zijn er toch een paar donderwolken aan de horizon. Zo schrikt Anastasia zich een hoedje wanneer een van Christians vorige onderdanige slaven plots met een pistool in haar woonkamer staat. En kan ze er niet om lachen dat de dame (Kim Basinger bijgot) die Christian destijds de geneugten van sm en dominantie aanleerde nog steeds in zijn kennissenkring zit. En of het ook een beetje mogelijk is dat Christian wat minder bemoeizuchtig zou kunnen zijn, alsjeblieft dankjewel. Of hoe een alles vergevende vergevingsgezinde Anastasia erin slaagt om in “Fifty Shades Darker” even saai te zijn als mister Grey. Een verdienste op zich.

Regisseur van dienst is James Foley, een man die in de jaren tachtig en negentig een paar matig interessante films regisseerde met als enige echt gloriemoment “Glengarry Glen Ross”. Tegenwoordig is hij eerder actief op televisie, en vooral bij “House Of Cards” is hij een graag geziene gastregisseur. Nadat regisseuse Sam Taylor-Johnson forfait gaf of moest geven voor de twee resterende E.L. James-verfilmingen – niet duidelijk wie meer domineerde tijdens de onderhandelingen, zij of de producers – bleek Foley de meest geschikte man om “Fifty Shades Darker” en het aaneensluitend opgenomen derde deel “Fifty Shades Freed” op zich te nemen. Niet dat het doelpubliek (sorry stereotiep omschreven dames) een jota zal geven wiens naam op de generiek na ‘Directed By’ staat: James of Axel Foley, ’t zal voor hen waarschijnlijk allemaal een pot nat zijn.

Jammer dat “Fifty Shades Darker” zo vervelend is, eigenlijk. Foley draaide al dan niet bewust immers een semimeesterwerk van slechte cinema. Een ondraaglijke nietszeggendheid ligt als een lappendeken uitgespreid over legedoospersonages wiens ocharmetochproblemen als existentiële crisissen in beeld worden gebracht, terwijl in de achtergrond steeds haardvuren, kaarsen, lampions en stijldecorstukken zichtbaar zijn. Echt zo’n film waarop je op de generiek geen ‘cobweb designer’ aantreft. Daarnaast is “FSD” ook verhaaltechnisch fout: Anastasia Steele die zo’n twintig keer overstag gaat telkens haar miljardairsvriendje belooft dat alles heus wel gaat goed komen … als een volleerd volksmenner gidst Foley met uitgestreken gezicht de welwillende kijker door de repetitieve plot. En dan is er ook nog de meest krakkemikkig in beeld gebrachte helicoptercrash sinds de uitvinding van de krakkemik (in 1845 was dat) en een verrijzingsmoment waarin Christian sneller tevoorschijn springt dan die andere Christian drie dagen na Pasen, nu ook al weer 1984 jaar geleden. Lachen gieren brullen.

Oh ja, er wordt ook nog gerollebold in “Fifty Shades Darker”. Meestal op de tonen van nadrukkelijke emomuziek, zodat je als kijker voelt wat Christian en Anastasia voelen. Kwestie van geen nuances te moeten missen. Kinky softerotiekmanna voor de zestien tot zesennegentigmassa … wie zich aangesproken voelt mag twee uur lang in de tepelhof komen spelen. En krijgt tijdens de eindgeneriek al een teaser voor de grote opknoping … pardon, ontknoping die in februari 2018 in de zalen komt.

Alex De Rouck