The Big Sick

Productiejaar: 
2017
Categorie: 
Langspeelfilm
Releasedatum: 
09/08/2017
Verdeler: 
The Searchers
Speelduur: 
119 minuten
Filmgenre: 
Drama
Komedie
Romantiek
Regisseur: 
Michael Showalter
Producent: 
Judd Apatow
Barry Mendel
Scenarist: 
Emily V. Gordon
Kumail Najiani
Kumail Najiani
/  
Kumail
Zoe Kazan
/  
Emily
/  
Beth
Ray Romano
/  
Terry
Anupam Kher
/  
Azmat
Zenobia Shroff
/  
Sharmeen
Adeel Akhtar
/  
Naveed
Bo Burnham
/  
CJ
Aidy Bryant
/  
Mary
Kurt Braunohler
/  
Chris
Vella Lovell
/  
Khadija
Myra Lucretia Taylor
/  
Verpleegster Judy
Jeremy Shamos
/  
Bob Dalavan
David Alan Grier
/  
Andy Dodd
Ed Hebstman
/  
Sam Highsmith

Zelfs al is het gros van alles wat je te zien krijgt in de viersterrenprent “The Big Sick” vrije interpretatie of fictie, toch is de lijn met non-fictie heel dun. Hoofdacteur Kumail Nanjiani en zijn echtgenote Emily V. Gordon schrijven hier immers neer hoe ze elkaar destijds leerden kennen en hoe ze twaalf maanden na hun ontmoeting reeds getrouwd waren. En dat tien jaar later nog steeds zijn. In het jaar van hun ontmoeting moest Emily een tijd in een kunstmatige coma verblijven om een gevaarlijke infectie de kans te geven haar lichaam te verlaten. En nog een dunnere lijn: Nanjiani vertolkt gewoon zichzelf.

Nanjiani en Gordon zijn twee (stand-up)komieken en schuiven in hun script alle te zwaarmoedige hart- en andere zeer resoluut van de baan, zij het niet volledig onder de mat. Zowel de coma als Nanjiani’s religieus-familiale verplichtingen die het hem onmogelijk maken om als Pakistaan met een blank meisje te huwen krijgen de nodige aandacht. Net als de vooroordelen waar hij zich als ‘donkerehuidman’ mee geconfronteerd ziet. Maar voor pianoriedelsentiment is geen plaats: “The Big Sick” is bovenal verfrissend eerlijk, venijnig grappig en – jawel – diepromantisch.

Dat alles komt in niet geringe mate door de uitstekende cast. Nanjiani zet zich zelf ontwapenend geestig neer: zowel in de scènes waarin hij stand-upt als in de scènes daarbuiten. De vignettes aan de familietafel waaraan zijn moeder hem steevast probeert te koppelen met een Pakistaanse die ‘toevallig langskomt’ zijn hilarisch-onderkoeld, met als extra aromabonus de fijne toevoeging van de gortdroge Adeel Akhtar als Kumails broer die netjes het geregelde huwelijk van zijn moeder volgde, maar stiekem droomt van een all-American leven. Nog verrassender: het samenspel tussen Nanjiani en Ray Romano en Holly Hunter als de ouders van Emily die hem voor de eerste keer ontmoeten terwijl hun dochter in een coma ligt. Romano en Hunter excelleren als bezorgde ouders en wisselen de menselijkheid af met vlagen van briljante humor. Zonder daarvoor in overdrive te gaan stelen ze nagenoeg elke scène waarin ze te zien zijn, en dat is geen geringe prestatie in een film die in de eerste plaats gedragen wordt door echte komieken. Al is Ray Romano dat natuurlijk ook.

Het idee van “The Big Sick” komt van Judd Apatow, die op een blauwgerijpte maandag aan Nanjiani de raad gaf om zijn relatie met Gordon in een script te gieten. Aldus geschiedde, en Apatow bleef bij het project betrokken als producent. Apatow durft zowel als regisseur en als scenarist nogal eens geen maat te houden, maar als producent excelleert hij steeds vaker als ontdekker van talentvolle humoristen die hij vervolgens de kans heeft om voor het voetlicht te treden. Zie bijvoorbeeld ook de sitcom “Love” op Netflix, waarin de liefdesperikelen van het hoofdpersonage even bitterzoet als rauwzuur smaken.

“The Big Sick” groeide inmiddels uit tot een van de meest winstgevende onafhankelijke Amerikaanse films van het jaar: gedraaid voor vier miljoen en wereldwijd staat de opbrengstenteller op meer dan vierenvijftig miljoen. En de film verzekerde zich bovendien van heel wat vermeldingen in ‘beste tien’-lijstjes. Onterecht is dat niet, zelfs al is het in een tijdelijke breuk uitmondend conflict tussen Nanjiani en zijn Emily (fris vertolkt door Zoe Kazan trouwens) misschien net iets te voetnoterig formulaïsch.

“The Big Sick” is twee uur lang cinema uit en voor het hart. En dat is schoon. Net als de metafysische one liner “Love isn’t easy. That’s why they call it love”.

Alex De Rouck