Jason Bourne (Blu Ray)

Type 
Blu Ray
Speelduur 
123 minuten
Releasedatum 
woensdag, 30 november, 2016
Beeldformaat: 
2.40
Kijkwijzer: 
12
Geweld
DVD verdeler: 
Universal Pictures Benelux
Geluid: 
DTS
DVDfilmgenre: 
Actie
Thriller
DVDregisseur: 
Paul Greengrass
Producent: 
Matt Damon, Paul Greengrass, Frank Marshall, Jeffrey M. Weiner, Ben Smith, Gregory Goodman
  • /  
    Jason Bourne
  • /  
    CIA-directeur Robert Dewey
  • Alicia Vikander
    /  
    Heather Lee
  • Julia Stiles
    /  
    Nicky Parsons
  • Vincent Cassel
    /  
    Asset
  • Riz Ahmed
    /  
    Aaron Kalloor
  • Ato Essandoh
    /  
    Craig Jeffers
  • Scott Shepherd
    /  
    Directeur NI Edwin Russell
  • Bill Camp
    /  
    Malcolm Smith
  • Vinzenz Kiefer
    /  
    Christian Dassault
  • Stephen Kunken
    /  
    Bauman
  • Ben Stylianou
    /  
    Griekse chauffeur
  • Kaya Yuzuki
    /  
    Hacker
  • Matthew O'Neill
    /  
    Technicus
  • Lizzie Phillips
    /  
    Technicus

Komt er nog een zesde ‘Jason Bourne’-film? Een vraag die in Hollywood zeker wordt gesteld, maar waar nog geen pasklaar antwoord op gekomen is. Volgens de economische wetmatigheden kan het nochtans perfect. Het vorige zomer vrijgegeven vijfde deel uit de franchise bracht wereldwijd immers 415 miljoen dollar op. Een bedrag dat niet alleen fonkels in de ogen van oom Dagobert brengt, maar ook in die van de Universalbonzen. Zeker omdat superster Matt Damon en regisseur Paul Greengrass de reeks terug op het goede pad zetten na het wat zoutloze en niet zo goed onthaalde vierde en Damon-loze deel.

Greengrass en Damon laten in “Jason Bourne” zien dat de inspiratie in het concipiëren van robuuste actiescènes nog niet op was. In de Bourne-achtervoegsels was dat precies wel het geval. Identity. Supremacy. Ultimatum. Legacy. Nada. Nochtans waren er mogelijkheden genoeg voor een nieuwe “The Bourne puntje puntje”-titel, daar Eric Van Lustbader in het kielzog van Robert Ludlum nog acht Bourne-boeken met achtervoegsel schreef. Keuze genoeg dus. Niet dat de inhoud van de boeken – op de eerste na – ooit gevolgd is door de filmmakers. Titel lenen en dan een eigen ding doen, dat is zowat de teneur van de Bourne-‘verfilmingen’. Hoe dan ook, de vijfde worp in de franchise simpelweg “Jason Bourne” noemen, kan je moeilijk een geïnspireerde vondst noemen. De officiële uitleg à la ‘Matt Damon is zo vergroeid met de rol dat hij het personage gewoon is’ klinkt redelijk hol. En hoe gaan de producers het oplossen als die zesde film er ooit komt? “Bourne To Be Alive”? “Bourne Free”?

Na de oorspronkelijke trilogie gaf Matt Damon te kennen dat het voor hem mooi was geweest. Drie succesvolle en positief onthaalde films, een afgerond verhaal … een vierde hoefde niet voor hem. Waarop Universal besloot om de kassakoe verder te zetten zonder Bourne binnen hetzelfde Threadstone/CIA-universum. “The Bourne Legacy” met Jeremy Renner in de hoofdrol deed het echter minder goed, en bij Universal waren ze zoals eerder aangehaald ongetwijfeld dik tevreden dat Damon zich alsnog akkoord verklaarde om terug in de reeks te stappen. Samen met Paul Greengrass – regisseur van “Supremacy” en “Ultimatum” – zelfs. Goed nieuws voor de fans van de serie en van gebald filmmaken tout court. Greengrass is immers de meest interessante actieregisseur van zijn generatie. Voor wie tegen een zeeziekcameraperspectief kan tenminste. Zijn actie speelt zich niet af op kunstmatig vrijgemaakte Hollywoodsnelwegen of in verlaten gepimpte fabrieksruïnes, maar steevast in het midden van stedelijke agglomeraties. Of - in het geval van “Captain Phillips” - tussen de woeste baren. Hoe logistiek uitdagender, hoe liever hij het heeft. In die optiek is de achtervolging in Athene – temidden van uit het wereldnieuws geplukte betogingen en plunderingen van ontevreden economisch uitgeklede Grieken – een van de hoogtepunten uit de Bourne-franchise.

Wie de vorige vier (of enkel de eerste drie) Bournes fantastisch vond, heeft alvast geen reden om “Bourne 5” links te laten liggen. Integendeel: “Jason Bourne” is een vibrerende brok actie, gefilmd op het scherpst van de snee. Actie zoals actie moet zijn. Extra motivatievoer: de interessante castuitbreidingen met Tommy Lee Jones, Alicia Vikander en Vincent Cassel als nieuwe nemesissen van Bourne. Jones is een nieuwe CIA-baas voor wie alles wat met Bourne te maken heeft een doorn in het oog blijft, Vikander de baas van de cybercrimecel die met computerhacks, boze blikken en softwaregejongleer op het spoor van Bourne blijft (en er een eigen verborgen agenda op nahoudt) en Cassel een huurmoordenaar die op wraak zint nadat zijn undercoverstatus door Bournes onthullingen aan flarden werd gemarteld. 

Het is echter niet allemaal peis en vree in Bourneistan. Het zwaktebod van de prent is het scenario. Geschreven door Greengrass en monteur Christopher Rouse – een opvallend combo in elk geval. Wie de plot louter bekijkt als canvas voor Greengrass’ actiesetpieces zal er zich niet aan ergeren. Wie toch iets meer wou dan ‘Bourne wordt voor de zoveelste keer opgejaagd door de CIA’, zal af en toe wel puffen en zuchten. Bournes verhaal was immers rond: zijn verleden als David Webb was uitgeklaard en de weinig koosjere CIA-politiek in de openbaarheid gebracht. De ‘en daarna’-staart begint te kwispelen als Bourne van spitszuster Nicky Parsons (Julia Stiles) te horen krijgt dat zijn vader (De Palma-favoriet Gregg Henry) ook bij de oprichting van Threadstone was betrokken en dat de CIA inmiddels aan een nieuw gelijkaardig project werkt.

Op zich een uitgangspunt waar zeker wat mee aan te vangen valt, maar de urgentie van het originele drieluik ontbreekt. Een déjà-vu is nooit veraf en de climax blijkt uiteindelijk wat lauwtjes met een deur die ‘uit economische overwegingen’ nogal opvallend openblijft voor wat eventueel “Bourne 6” kan worden. Al hoef je uiteindelijk niet zwaar te struikelen over de opgewarmde verhaalkost: in een jaar gedomineerd door halve ideeën, mat superheldengegeeuw en overbodige vervolgfilms was “Jason Bourne” meer dan welgekomen. Zelfs al is hij ironisch genoeg eigenlijk ook een overbodige sequel.

Bij de extra’s vinden we heel wat interessante ‘making of’-informatie. Niet in een commentaartrack of een uitgebreide documentaire, maar in hapklaar geserveerde featurettes. Een format dat we tegenwoordig steeds meer terugvinden. Ook al ruikt het allemaal iets teveel naar zichzelf bewierokende pratende koppen, feit is dat je na het zien van de featurettes danig onder de indruk bent van de logistieke huzarentoer die “Jason Bourne” is. Ook de actieliefhebbers doen er goed aan om de extra’s te bekijken: de inkijk in de spectaculaire showstoppende scènes is op zijn zachtst gezegd een openbaring.